Przejdź do głównej zawartości

Coś dla siebie

nie samymi robótkami człowiek żyje :)
czasami trzeba tez zrobić coś dla siebie w innym sensie np zadbać o urodę ;) :)
tak się złożyło że zostałam ambasadorką paczki Garnier Miracle Cream 40+. 

w sama porę bo wiosna za pasem i trzeba jakoś  odjąć sobie wieku ;) :P

a tak poważnie to cieszę się że mam taką możliwość, w moim wieku mam już pewne upodobania dotyczące również kremów i ciężko przełamać mi pewien schemat, a skóra podobnie jak i my potrzebuje też czasami odmiany.

Pudełko ładne, elegancko zapakowane, w kolorze przyciagającym wzrok :)

 po otwarciu taki oto widok :)

Jest krem do testowania dla mnie, drugi do testowania na spotkaniach z koleżankami i małe próbki, a do tego kupony ze zniżką 15% dla znajomych na zakup tych kosmetyków. Oczywiście nie mogło braknąć przewodnika dla mnie. W końcu nie będe w ciemno czegoś polecać swoim koleżankom :)

Przez pierwsze trzy dni testuje krem na sobie, chce dowiedzieć się czegoś o kremie sama, czegoś czego nie napisali w tej ulotce :)
Mam już swoje nawyki i wiem co lubię w kremie, ten już na wstepie dostaje ode mnie 3 plusy

- pierwszy za opakowanie - tak się składa że wolę kremy w tubce, są dużo łatwiejsze w dozowaniu, poręczniejsze

- drugi plus za zapach - jak tylko nałożyłam krem na twarz to poczułam delikatny różany zapach - wiem, ze niektórzy powiedzą - zaraz... zaraz - krem ma być skuteczny a nie ma pachnieć -  o skuteczności napisze.... za jakiś czas, teraz polubiłam go za delikatny zapach, 
uwielbiam też kiedy mój syn wtula nosa do mojego policzka i mówi - ładnie pachniesz mamusiu :D

- trzeci za konsystencję - nie lubię tłustych kremów co często ma miejsce w kremach przeciwzmarszczkowych, nie jest też wodnisty, po nałożeniu nie mam uczucia że jest go na twarzy za dużo, idealnie się wchłonął ku mojemu zaskoczeniu

aaaaaaa i nie spowodował żadnych uczuleń ani podrażnień lub zaczerwienień - to również ważna dla mnie informacja


Z tymi trzema plusami już mogę śmiało zaproponować go moim koleżankom, które również mają swoje ulubione kremy i ciężko je będzie nakłonić do zmiany :)

Ciekawi mnie czy Wy macie jakieś swoje ulubione kosmetyki, czy lubicie eksperymentować? 




 


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wrzesień

Wrzesień w kolorach mojego swetra  Wrzesień zawsze kojarzy mi się z kolorami, które wybrałam do tego swetra. Niby jeszcze lato, a jednak już nie do końca… Wieje chłodny wiaterek, poranki i wieczory robią się zdecydowanie chłodniejsze, a jesień powoli zagląda nam przez ramię. A dziś, przy próbie zrobienia zdjęć swetra, wiatr niemal chciał mi urwać głowę 😂. Na szczęście sweter, zanim trafił do swojej właścicielki, zdążył szybko zazdjęciować na tarasie .  Kilka danych technicznych 🧶 • włóczka: Ispe Merino 100 • druty: 4,5 mm • zużycie: 90 dag • motek: 50 g / 100 m Zostało mi jeszcze około 40 dg włóczki i właśnie zastanawiam się, czy wystarczy jej na jakiś mały projekt. Może czapka?  A może coś dla dziecka? 🤔 Sama włóczka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jest sprężysta, przyjemna w dotyku i bardzo fajnie pracuje na drutach . Myślę, że jeszcze do niej wrócę, szczególnie przy projektach dla dzieci.  A Wy macie już ochotę na jesienne dzierganie, czy jeszcze tr...

Luty nr 2

Babciu, zrób mi różowy sweterek…” 💕 W pudełku z włóczkami zostały tylko dwa odcienie różu, a nowych zakupów nie było w planach. Trzeba więc było trochę pogrzebać w zapasach i wyczarować coś z małych motków. Oczko do oczka — i powstał sweterek jak z bajki. ✨ Zdążył akurat na Tłusty Czwartek, bo wnusia przyjechała z wizytą. Próbowała nawet zapozować do zdjęcia… ale mini pączusie wygrały z sesją 😅🍩 Trochę włóczki, dużo miłości i gotowe 💗

Październik 2

Nadrabiam trochę zaległości.  Jeszcze przed urlopem, w ramach wyrabiania resztek, powstały u mnie dwa małe wdzianka. Jedno dla 11-miesięcznego maluszka, a drugie dla wnusi — z tych samych resztek udało się jeszcze zrobić kamizelkę. Trzeci sweterek zrobiłam dla wnusia. I tutaj postanowiłam trochę poeksperymentować. Zamiast wrabianego wzoru wyszyłam lokomotywę. Powiem Wam jednak szczerze, że zdecydowanie bardziej odpowiada mi wrabianie. Z wyszywania nie jestem do końca zadowolona, ale spróbowałam i przynajmniej już wiem, że to chyba nie moja bajka.  Trochę kolorowych resztek jeszcze zostało, ale na razie wędrują do pudła. Może kiedyś przyjdzie na nie odpowiedni moment. A teraz pora na większy projekt. Już od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie kolejny rozpinany sweterek. Włóczka już przyszła, tylko cały czas się zastanawiam, czy nie dodać do niej cienkiej nitki moheru. I tak się zastanawiam, i zastanawiam… a włóczka leży i czeka.  W międzyczasie powoli ogarniam warzywniak ...