Przejdź do głównej zawartości

Czytam

ale przecież to nie znaczy, że w sobotę tez nie mogę polecić jakiejś książki :)



 Książka bardzo starannie przygotowana, zresztą Krzysztof Ziemiec to dobry dziennikarz popularny i lubiany, bohaterami jego książki są ludzie znani z tv, którzy zostali doświadczeni przez los - Eleni, Kuba Błaszczykowski, Jerzy Stuhr czy Ewa Błaszczyk oraz inni - zdecydowanie polecam każdemu- wzruszająca jak dla mnie



Zaintrygował mnie tekst na okładce, dziewczyna która dostał drugą szansę i idzie przez życie ze swoim Aniołem Stróżem, czy to jej w czymś pomaga, czy dokonuje właściwych wyborów? - dla mnie osobiście bardzo ciekawa książka - polecam



Biografia - raczej unikam, do tej pory chyba tylko Wspomnienia Moniki Żeromskiej mnie zainteresowały tak na dobre, a tu bach - Marek Niedźwiecki - w prosty sposób, ale z humorem opisuje swoje życie - zainteresowana byłam od pierwszych kartek i też polecam jeśli ktoś lubi poczytać o prawdziwym życiu innych ludzi

a to moi nieproszeni goście, siedziały kotki dwa cały dzionek na płocie bo pod płotem skakał pies ;) 
na szczęście znalazła się właścicielka i koty zabrała, a pies padł zmęczony po ciężkiej pracy ;)


pozdrawiam :)

Komentarze

  1. Czytałam biografię Marka Niedżwieckiego całkiem niedawno, to było jak czytanie o starym znajomym. Super książka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, jak o starym znajomym a zabawy z dzieciństwa to takie same 😉

      Usuń
  2. Teraz wszyscy piszą autobiografie,nie wiadomo,którą wybrać. Mnie zainteresowała książka Justyny Wydry. Złote kotki najadły się strachu,ale wyglądają na mniej zmęczone,niż ich prześladowca.Pozdrowionka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mnie bardzo zaciekawiła, naprawdę warto przeczytać, kotki sobie radziły i wcale nie chciały wracać do domu 😁

      Usuń
  3. Ciekawe, co też P.Marek napisał ?

    OdpowiedzUsuń
  4. Ciekawe czytadeł-ka 1 nie spotkałam, 2 gdzieś mi mignęła, a 3 no gapa nie wypożyczyła ;) haha a to psinka dzielnie podwórka broniła odpoczynek solidnie wypracowany :)
    pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  5. Pozycji ani jednej nie znam ani nie widziałam. A zwierzyniec świetny.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Tu znajdziesz kogoś kto może być dla Ciebie przyjacielem

Popularne posty z tego bloga

Wrzesień

Wrzesień w kolorach mojego swetra  Wrzesień zawsze kojarzy mi się z kolorami, które wybrałam do tego swetra. Niby jeszcze lato, a jednak już nie do końca… Wieje chłodny wiaterek, poranki i wieczory robią się zdecydowanie chłodniejsze, a jesień powoli zagląda nam przez ramię. A dziś, przy próbie zrobienia zdjęć swetra, wiatr niemal chciał mi urwać głowę 😂. Na szczęście sweter, zanim trafił do swojej właścicielki, zdążył szybko zazdjęciować na tarasie .  Kilka danych technicznych 🧶 • włóczka: Ispe Merino 100 • druty: 4,5 mm • zużycie: 90 dag • motek: 50 g / 100 m Zostało mi jeszcze około 40 dg włóczki i właśnie zastanawiam się, czy wystarczy jej na jakiś mały projekt. Może czapka?  A może coś dla dziecka? 🤔 Sama włóczka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jest sprężysta, przyjemna w dotyku i bardzo fajnie pracuje na drutach . Myślę, że jeszcze do niej wrócę, szczególnie przy projektach dla dzieci.  A Wy macie już ochotę na jesienne dzierganie, czy jeszcze tr...

Luty nr 2

Babciu, zrób mi różowy sweterek…” 💕 W pudełku z włóczkami zostały tylko dwa odcienie różu, a nowych zakupów nie było w planach. Trzeba więc było trochę pogrzebać w zapasach i wyczarować coś z małych motków. Oczko do oczka — i powstał sweterek jak z bajki. ✨ Zdążył akurat na Tłusty Czwartek, bo wnusia przyjechała z wizytą. Próbowała nawet zapozować do zdjęcia… ale mini pączusie wygrały z sesją 😅🍩 Trochę włóczki, dużo miłości i gotowe 💗

Październik 2

Nadrabiam trochę zaległości.  Jeszcze przed urlopem, w ramach wyrabiania resztek, powstały u mnie dwa małe wdzianka. Jedno dla 11-miesięcznego maluszka, a drugie dla wnusi — z tych samych resztek udało się jeszcze zrobić kamizelkę. Trzeci sweterek zrobiłam dla wnusia. I tutaj postanowiłam trochę poeksperymentować. Zamiast wrabianego wzoru wyszyłam lokomotywę. Powiem Wam jednak szczerze, że zdecydowanie bardziej odpowiada mi wrabianie. Z wyszywania nie jestem do końca zadowolona, ale spróbowałam i przynajmniej już wiem, że to chyba nie moja bajka.  Trochę kolorowych resztek jeszcze zostało, ale na razie wędrują do pudła. Może kiedyś przyjdzie na nie odpowiedni moment. A teraz pora na większy projekt. Już od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie kolejny rozpinany sweterek. Włóczka już przyszła, tylko cały czas się zastanawiam, czy nie dodać do niej cienkiej nitki moheru. I tak się zastanawiam, i zastanawiam… a włóczka leży i czeka.  W międzyczasie powoli ogarniam warzywniak ...